Di dîroka têkoşîna Kurd de gelek çîrokên dilsozî û berxwedanê cih digirin, lê hin wêne hene ku mîna fîlmekî sî salî hestên mirov dilerizînin. Yek jê vê şeş hevalên ku piştî 30 salên zindanê li derve gihîştin hev e.
Şeş hevalên ku sîh sal zêdetir di zindanên cuda de ji bo her yekî jiyana wan hatibû parçekirin, piştî salên dûr û dirêj cara yekem li derve, di bin asîmanê azad de hatin ba hev. Alî Haydar Elyakût, Adnan Çelebî, Alî Ejder Elyakût, Fûat Bor, Metîn Yaşa û Kutsî Çagiş. Ev şeş nav, sî sal berê bi heman dozê, bi heman armancê ketibûn pişt dîwarên sar. Di navbera çar dîwaran de, li girtîgehên cuda, wan her tim hêviya vê rojê mezin kir. Wan herî dawî duh, piştî ku Alî Ejder Elyakût jî hat berdan, xeleka xwe ya azadiyê temam kirin.
Di rûyên wan de şopa sî salên giran, lê bi taybetî kenê serkeftinê û şahiya hembêzkirina hevaltiyeke pîroz heye.
Ev hevdîtin nîşan dide ku tu dîwar û tu sal nikarin bîranîn û dilsoziya hevalên ku dilê wan ji bo azadiyê lê dixe ji hev qut bike. Piştî sî salên dirêj, ev şeş hevalên dozê niha bi serbilindî û li cem hev, ber bi siberojeke nû ve gavan diavêjin.
Azadî bi hev re xweş e
Ev wêne îspata herî mezin e ku girtîgeh nikarin raman û hevaltiyê zincîr bikin. Her şeş hevalan bi girtina destên hev û bi wê bîranîna li ser rûyê xwe, careke din nîşanî her kesî dan ku dawiya berxwedanê her tim ronahî ye.
