Wan – Li Wanê şîn û bîranîna şehîdên Tevgera Azadiya Kurdistanê ku bi tevlibûna deh hezaran welatiyan hat lidarxistin, vegeriya qada hevgirtinê û bû nîşaneya serbilindî û serkeftinê.
Li Wanê ji bo şehîdên Tevgera Azadiya Kurdistanê şîn hat danîn û 3 rojan berdewam kir. Di roja dawî ya şînê de ji bo şehîdan mewlûd hat xwendin û bernameya bîranînê hat lidarxistin. Her sê rojên şînê jî bi tevlibûna bi hezaran welatiyan derbas bû û roja dawî bi deh hezaran welatî, ji bo peywira xwe ya dawî ji bo şehîdan bi cîh bînin, qada bîranînê tije kirin.
Ji ragihandina nasnameya şehîdan heta kêliya bidawîbûna şînê, gelê Serhedê ket di nava liv û tevgerê û ji bo bîranîna şehîdan xebat meşandin. Di kar û xebatên şînê de jî taybetî ciwanan bi awayekî komûnal tevgeriyan û ji aliyê organîzasyonê xebatek bi rêk û pêk hate kirin.
Bi destpêkirina şînê re, bi komên girseyî welatiyên ji 7 salî heta 70 salî berê xwe dan cîhê şînê û malbatên dilêş hembêz kirin. Peyam ev bû, “ev şehîdên me tevan in.” Qada şînê veguherî qada hevgirtinê û parvekirina êş û serbilindiyê.
Em rojnameger pêşiya her kesî li cîhê şînê amade bûn û ji bo ragihandina rewş û atmosferê di nava liv û tevgerekê de bûn. Lê ez ne bawer im ku tu nûçe, dîmen û wêne wê atmosferê rasterast û bi awayek têr û tije dabe nîşandan.
Malbat serbilind bûn
Ji destpêkê heta dawiyê tiliyên welatiyan bi nîşana serkeftinê bilind bû û dirûşma “Şehîd Namirin” ji aliyê zarokên sava (zarokên di hembêza dayika xwe de) ve jî hatibû jiberkirin. Malbat, bi serdilindî û dilêş li pişt wêneyên zarokên xwe ku li ber hev li ser maseyan hatibûn danîn, disekinîn û sersaxî qebûl dikirin.
Her wiha di devê hemû welatiyan de yek gotin hebû, “Serê Kurdistanê, serê Serok Apo û gerîlayan sax be”. Ev gotin ne ji rêzê ye, ev nîşaneya dilsoziyê, bibiryarbûyînê, serbilindiyê ye. Heta di van rojên dîrokê de ku pêvajoya “Aştî û Civaka Demokratîk” tê birêvebirin, ev gotin wê rê li ber statuya miletê Kurd û azadiya Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan vebike.
Daxwaz aştiyeke birûmet bû
Gelek peyamên vê şînê hebûn, lê mijara nîqaşên hemû welatiyan pêvajoya “Aştî û Civaka Demokratîk” bû. Hemû dayik, bav, xwîşk, bira, zarokên şehîdan ku tev li şînê bûbûn, dixwestin ev pêvajo bigihîje encamê û careke din dilê tu malbatan neşewite. Ev hişmendî, ev feraseta qedim a malbat û welatiyan, wê navê miletê Kurd di rûpelên dîrokê de bi tîpên zêrîn bide nivîsandin.
Helbet, xwestekên malbatan jî hebûn. Yek jî biencamxistina doza wan. Keda şehîdan di doza Kurdistanê de nayê înkarkirin, lewma xwesteka malbatan ew bû ku keda zarokên wan vala neçe. Li gor welatiyan jî ev xwestek maqul bûye ku her tim peyama xwedîderketina ked û têkoşîna şehîdan didan.
Azadî nêzîk e
Li cîhê şînê gelek pankart jî hatibûn daliqandin, lê belê herî zêde pankarta “Şehîd rûmeta me ne” balê dikişand ser xwe. Rûmet, ji bo her miletekî cîhekî girîng digire, lewma miletê Kurd jî girîngiyeke mezin dide rûmet û nirxên xwe. Heke hatibe wê astê ku miletekî bindest şehîdên xwe weke rûmet û nirxên xwe bibîne û bi nav bike, wê çaxê azadiya wî miletî nêzîk e. Di vê kêliyê de hat bîra min ku rewşenbîr û nivîskarê Kurd Îhsan Colemêrgî ku di roja ewil ya şînê de axaftineke kurt kiribû û ev yek anîbû ziman: “Ew miletê ku xwedî li şehîdên xwe derdikevin, ber bi azadiyê ve diçe…”
Li Kurdistanê, di dîroka Kurdan de wateya şînê gelek girîng û bi wate ye, lê belê ev ji şînekê wêdetir, peyamek bû. Peyama serkeftinê bû.
