Di nav têkoşîna siyasî de, Sirri Sureyya Onder bû bayekî nû, bayekî ku bi henekên xwe yên nazik, bi gotinên xwe yên ku mîna şevbihêrkên biharê li ser rûyê mirovî dikevin, dilan xweş dike.
Di nav qalibala vê dinyaya bêrawestan de, hin mirov hene ku mîna stêrkên bi tîrêjên xwe yên nazik, di şevên herî tarî jî ronahiyê didin. Sirri Sureyya Onder, yek ji wan stêrkên bêhempa ye. Ne tenê siyasetmedar, ne tenê nivîskar an derhêner, ew bi dilê xwe yê evîndar û ruhê xwe yê şoreşger, di nav qal û qeranên jiyanê de helbestekê dinivîse. Ew ne tenê navê mirovekî ye; ew çîrokek e, çîrokek ku ji nav axa Semsûrê dest pê dike, bi têkoşîn, evîn û hunerê tê xemilandin.
Sirri Sureyya Onder, di 7ê Tîrmeha 1962yan de, li bajarê Kurdan Semsûrê di nava malbateke Turkmen de ku bi êş û evînê dagirtî de çavên xwe li vê dinyayê vekir. Bavê wî, Ziya, ne tenê berber bû, di heman demê de têkoşerek bû ku di nav xebatên Partiya Karkerên Tirkiyeyê (TİP) de xewnên edaletê di nav dilê xwe de diparast. Belkî ev xewn bûn ku di dilê Sirri Sureyya Onder yê ciwan de, mîna tovên dara çinarê, bi hêvî hatin çandin. Lê jiyan, bi hemû bêbextiya xwe, di temenê biçû de wî ceriband; di heşt saliya xwe de, bavê wî ji ber nexweşiya sîrozê wekî bayekî biharê bêdeng winda bû. Ew êşa kûr, ew valahiya bêdawî, belkî bû sedem ku Sirri bi çavên hestyar li dinyayê binêre; çavên ku hem bi êşê têne dagirtin, hem jî fîlmekî ye ku wî bixwe bi destên xwe yên nazik û bi dilê xwe yê şoreşger nivîsandiye. Fîlmên wî yên wekî Beynelmilel û O… Çocukları, ne tenê çîrokên li ser perdeya spî ne; ew dîlanên ruhê wî ne, ku tê de dengê bindestan, êşa kesên hatine ji birîkirin û hêviyên wendabûyî bi awayekî wisa têne vegotin ku dilê mirov di nav her dîmenê de hatine neqişandin. Wî bi hunera xwe, bêdengiya heyî vegot; wî bi qelema xwe, bi kameraya xwe, bi hestên xwe, ronahî da dilên tarî, hêvî da rûhên westiyayî. Her rêza wî, mîna dilopek şevê ye ku li ser pelên giyayê dikeve, nazik lê bi hêz, bêdeng lê bi kûrahî ye.
Di nav têkoşîna siyasî de, Sirri Sureyya Onder bû bayekî nû, bayekî ku bi henekên xwe yên nazik, bi gotinên xwe yên ku mîna şevbihêrkên biharê li ser rûyê mirovî dikevin, dilan xweş dike. Di nav Partiya Aştî û Demokrasiyê (BDP), paşê Partiya Demokratîk a Gelan (HDP) û niha jî di nav DEM Partiyê de, wî ne tenê ji bo aştiyê têkoşiya, lê ji bo wê xeyala ku di dilê her mirovekî de şevbihêrkekê vedişêre: xeyala wekheviyê, xeyala biratiyê. Lê têkoşîna wî, ne tenê bi axaftinan bû; wî bi jiyana xwe, bi her nefesa xwe, bi her bînimûşeka xwe, nîşan da ku şoreş, di dilan de dest pê dike. Wî got: “Aştî, ne tenê peyvek e; ew evînek e ku divê em bi destên xwe, bi dilên xwe biafirînin.”
Sirri Sureyya Onder, mîna çemekî ye ku di nav zinarên hişk re diherike, bi hêz lê bi nermî, bi êş lê bi evîn. Ew mîna daristanekê ye ku di nav wê de her kes dikare bêhna azadiyê hilde. Ew mîna helbestekê ye, ku her rêza wê bi êşa mirovahiyê tê nivîsandin, lê bi hêviya sibehên nû tê xemilandin. Wî bi jiyana xwe nîşan da ku mirov dikare hem şoreşger be, hem jî evîndar; hem têkoşer be, hem jî dilnerm. Wî bi her gavê xwe, bi her gotina xwe, di dilê me de şevbihêrkekê çand, ku di şevên herî tarî de jî ronî dide.
Birêz Sirri, te bi ruhê xwe yê azad, bi dilê xwe yê ku mîna deryayekê bêserûber e, di nav dilê me de çemekî evînê herikand. Te bi hunera xwe, bi têkoşîna xwe, bi mirovatiya xwe, nîşan da ku jiyan, ne tenê nefesstandin e, lê afirandina xeyalan e, parvekirina evînê ye, û bi hev re avakirina sibehên ronî ye. Em spasiya te dikin, ji bo ku tu yî, ji bo ku tu wekî şevbihêrkekê di nav dilê me de dibiriqî. Û em dizanin, heta ku dilê te lêdixe, ev helbesta evînê, ev çîroka têkoşînê, wê her û her berdewam bike.
