Dayikên Aştiyê yên ku ji bo azadiya Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan û ji bo Pêvajoya Aştî û Civaka Demokratîk ketin rêya Enqereyê di rê de kêfxweşî û êşên xwe parve dikin.
Dayikên Aştiyê ji gelek bajaran bakurê Kurdistanê destpêkê berê xwe dan Amed û Wanê. Ji wir jî ji bo azadiya Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan, ji bo Pêvajoya Aştiyê û Civaka Demokratîk ketin rêya Enqereyê. Gelek ji dayikan zarokên xwe di têkoşîna azadiyê de winda kirine. Her wiha zarokên dayîkan di girtîgehê de ne. Ji derveyî van dayîkan, bi sedan dayîkên din jî berê xwe rêya aştiyê û dilê wan bi dilê dayîkên din re lêdixe. Êşa ku dayîkên din dikêşin weke êşa xwe dibînin û êşa wan parve dikin. Daxwaza hemû dayikan tenê azadiya Rêberê Gelê Kurd Abdullah Ocalan û statuya Kurdan e.
Di rê de stran, govend, êş û hêviya aştiyê
Dayik di rê de car caran bi hev re dikenin, car caran stranan dibêjin û govendê digerînin. Car caran jî derdên xwe ji hev re dibêjin û bi hev re diêşin. Hin kêliyên serê xwe didin ber şibakên otobûsan û li derve mêze dikin. Dibe ku wê çaxê zarokên wan ên şehîdketî tên bîra wan, an jî heke zarokên wan di girtîgehê de bin, ew tên bîra wan û pê diêşin. Lê dayik li gel van derdan dîsa jî hêza xwe dikin yek, kêfxweşî û êşên xwe bi hev re parve dikin û bîhêz xuya dikin.
