Xwîşka rojnameger Gulistan Tarayê Dîcle Erdem bi minasebeta salvegera kuştina Gulistan Tara axivî û anî ziman ku ew keseke têkoşer bû û tu carî rêya xwe şaş nekir.
Di 23ê Tebaxa 2024an de balafirên bê mirov ên dewleta Tirk (SÎHA) li Silêmaniyê li dijî maşîneya rojnamegeran êrîşa hewayî pêk anîn. Di êrîşê de rojname Gulistan Tara û Hêro Bahaddîn jiyana xwe ji dest dan. Xebatkara Çapemeniya Azad hemû jiyana xwe di oxira têkoşîna azadiya jinan, azadiya gelê kurd û heqîqeta dengê azadiyê de dabû. Wê di tevahiya jiyana xwe de li ber xwe da û ew bû nemira rêya heqîqeta bi wate. Gulistan Tara, di sala 1983yan de li Êlihê ji dayik bû. Perwerdehiya xwe li bajarê xwe temam kir. Ji temenê xwe yê biçûk ve, ji ber sekna xwe ya li dij neheqiyê, kesayeta xwe ya hesas û meraqdar û baweriya xwe bi hêza ragihandinê, di civaka xwe de bû kesayeteke hezkirî. Bi baweriya ku ragihandin tu pirsgirêkê bêçareserî nahêle li dijî înkar û îmhaya dewletê ya li ser gelê Kurd û erdnîgariya vî welatî bû dengê azadiyê. Piştî komploya di sala 1999a de li ser Reberê Gelê Kurd Birez Abdullah Ocalan tev li rêxistinê dibe.
Li dijî kuştina Gulistan Tara û Hêro Bahaddîn li gelek deverên cuda yên cîhanê çalakî hatin li darxistin. Lê tevî bertekên ku pêşketin jî der barê Tirkiyeyê de tu lêpirsîn nehat destpêkirin. Edîtora Xwebûnê Xecê Şen bi minasebeta 1yemîn salvegerê bi xwişka Gulistan Tara Dîcle Erdemê bi axivî.
Dîcle Erdemê di destpêka axaftina xwe de da zanîn ku ew û xwîşka xwe Gulistan ji hev re wek heval bûne û wiha axivî: “Ji ber ku di navbera me da salek heye em bi hev re mezin bûn. Di nava me de hevaltiyek hebû, têkîliyên me gelekî germ û xurt bûn. Ji min re him heval bû him jî xwîşk bû. Ji ber vê yekê çûyîna wê jî ji bo min gelek zor û zehmet bû. Bi rastî jî nikarim vî hestî bi çend gotinan bînim ziman, ewqas ji bo min zor e. Gulistan zarokeke pir hestiyar bû. Ji hevalên xwe pir hezdikir. Ji malbat û hevalên xwe re pir baş bû. Miroveke pir hestiyar bû. Ji ber vê yekê jî tevlibûna wê di warê hestî de bandoreke mezin li ser min û malbatê kir. Gulistan tu carî zlim qebûl nedikir. Dema ku xwîşka min Fatma û bavê min ketin zindanê jî ji me zêdetir aciz dibû û pir pirs ji me dikir û digot; “Çima ev tişt tên serê me kurdan”. Di encama wan pirsan de rêxistin nas kir û kete ser rêya heqîqetê.”
Dîcle Erdemê di berdewamiya axaftina xwe de wiha got: “Em 10 xwîşk û bira bûn, 7 xwîşk 3 bira. Bavê min karmendê dewletê bû. Bavê min welatparêz bû her tim tev li çalakiyan dibû. Wî xwe ji tu çalakiyan paşve nedikişand. Dewletê ewqas zilm û zext li wî dikir jî disa jî ji bo kurdbûna xwe, çanda xwe, zimanê xwe têdikoşiya. Ew tu carî ji rêya xwe şaş nebû, dev ji têkoşîna azadiyê berneda, heta dawiya jiyana xwe têkoşiya. Dema ku bavê min sirgun kirin, ez 10 salî bûm û Gulistan jî 9 salî bû. Wê demê xwîşka min Fatma 18 salî bû kete zindanê. Xwîşka min Fatma jî 11 sala di zindanê de ma. Em her meh ji bo dîtina Fatmayê diçûn girtîgeha Sêvasê. Gulistan herî zêde jî di wan salan de li ser azadiyê kete lêgerînê.”
Dîcle Erdemê bi van gotinan behsa serdema xwe ya sirgûniyê kir: “Bi rastî jî me bi her awayî zehmetiyên mezin kişandin. Me wê demê tirkî nizanî bû û Eskîşehîr ji bo me bajarekî biyanî bû. Ji ber vê yekê em zêde li wir neman. Em tenê salekî li wir man û em piştî salekî vegeriyan Êlihê. Gulistan berî ku tev li gerîla bibe, ji xwe di serî de di nava tevgera ciwanan de, di sala 1999an de xebat didan meşandin. Ew piştî komploya ku di sala 1999a de li hember Reberê Gelê Kurd Birez Abdullah Ocalan pêk hat tev li rêxistinê bû. Gulistan ji bo jinên bindest bû parêzvaneke jiyana azad. Ev jî ji bo me tiştekî bi wate û bi rûmet e.”
Dîcle Erdemê di berdewamiya axaftina xwe de wiha got: “Roja ku Gulistan çû wek duh li ber çavê min e. Tiştekî zor bû. Mirovek li mala me derket çû. Tu nizanî wê kengî jiyana xwe ji dest bide. Wê demê êrişên dewletê yên li ser Herêmên Parastinê yên Medyayê jî pir zêde bûn. Roja wê biçûya xatirê xwe ji min xwest. Lê nikaribû biaxive, tenê li min nihêrî û pişta xwe da min derket û çû. Gulistan pir miroveke dilpaqiş bû, bêdeng û pir jî hestiyar bû. Me heta 15 saliya wê hev du didît. Lê pişt re jî her bi hevalên xwe yên rêxistinê re bû. Ruhê wê serhildêr bû neheqî qebûl nedikir. Birayê min hebû 3 salan ji me mezintir bû. Me di malê de şer dikir, Gulistanê bi tu awayî neheqî qebûl nedikir û digot; “divê ez heyfa xwe bistînim”. Ewqas serhildêr û berxwedêr bû.”
Dîcle Erdemê di dawiya axaftina xwe de got ku Gulistanê bi tu awayî neheqî qebûl nedikir û wiha got: “Ji xwe dema ku ket nav xebatên çapameniyê jî yekemîn hedefa wê ew bû ku zilma li ser gelê kurd tê kirin nîşanî hemû cîhanê bide. Ev karekî pir pîroz û girîng bû û ji bo wê jî ruhê xwe feda kir. Ji malbata xwe qut bû. Lê ev jî ji bo me bû jiyaneke nû. Malbateke nû hem ji xwe re û hem jî ji me re ava kir. Her çiqas me demeke dirêj jê agahî negirtibe jî, berî 6 salan li ser telefonê bi me re axivî. Di axaftina wê de jî diyar bû ku pir bi moral û keyfxweş bû û her tim bi hêvî bû. Digot; “rojên xweş û azad nêz in. Qet xwe neêşînin. Dê Kurdistan azad bibe û em ji bo wê tekoşineke mezin dimeşînin û ev têkoşîn ne vala ye. Em wan kesên ku Gulistan kuştin şermezar dikin. Ev kuştin û xayintî li dijî dengê azadiyê û hemû mirovahiyê hatiye kirin. Belê em dizanin Gulistan şehîd ketiye, lê hevalên we jî pir zêde hene. Têkoşina Gulistanê û kameraya wê li erdê namîne. Em dizanin kameraya wê li ser milê hevalên wê ye û ez di wê baweriyê de me ku dê tekoşîna wan berdewam bike. Bila çavên wan vekirî nemîne.”
