Velî Yildiz, xeyle ser yo ke pîren û tûman, kince pazende keno pay. Îye ke 38 de be kefenû şîye hexîyo xo, înû ser vano ke: “Rayê ma rayê înû yo, înû masûmê pak bî, çixa ke dez boncîmê, sare ma veren, vûnca rindîye haştîye bero vatene.”
Velî Yildiz, dewa Xarşîye de nîseno ro. Woşîya xo na dewa ramneno. Çand serro ke kince sîpe serro. Welate Dersîm de cayê ca fetelîno, sono jar û dîyarû ser, sono Mamekîye de zere qomê xo, dewa der o, le der û cîranû derû. Kam kê Velî Yildiz dî, hîn zanene ke, sarê ma veren dîyo, înû ra hîn yeno. Sone le velî Yildiz, kirçancîye ser, îtîqat ser, waxtê veren ser qesey kene. Şer kene çira hîn kerde pay, çîye mûsene.
Velî Yildiz, ajansê ma rê, pîlûne û qalîkê xo ra, çike 38 ser heşîyo pe, çi ke 38 ser zere xo de est o qesey kerdî.
Qomê ma zaf heşîrîye dî
Velî Yildiz dîyar kerd ke heşîrîye sare ma veren qesey kerdene vatene ke: “Ma kirmancê ma, alewî û qizilbaşê ma, masûm û pakîya ma, ma kes re towa ne vato.”
Velî Yildiz wina va: “Sevetene îtîqate ma sarê ma 38’de heşîrîyê dî. Sere sarê ma de pirend û tûman bî, feqir bî, bekes bî. Sarê ma waxte Osmanyan de qalîkê ma pîlûne ma 7 ser eskerîyen kerda. Zav û zeçe ma qir kerdî, azê ma neverada. Ma de zern gûret, va ke sima ne kîseme, ma xapîna; jûr kerd ma vûnca qir kerdî. Mayê mî vatene ke: ‘Ma da arê berdîmê Pilemorû, sare ma eşt peser je loda, kile eşt vesnay. Gûna sare ma çik bî, ma kamre se kerd.’ Reyîse Cûmhûr eva xo va ke; Mezqirt de doman û zav zeç, arde peser le awê de jûye tever de arde da kîştene. Halborîye de 303 hermete erzene çem. Ma ke 38’de dî, qûle hex ne dî. Çûtûr ke Îşîd Sûrûye de Ezîdû ra kerd, Dewletî 38’de mare kerd. Îtîqate ma de; îyê ke zûlmû kerdo, vatene ke, qirvan cî medere, silamê hex cî me de, vatene no nîya nîya kerdo, xelefe kerdo nalet kerdene.”
Deka mi vatene Heq Mistafe ra meverado
Velî Yildiz, çiyê ke deka xo de heşîyo pe mare wina vano: “Deka mi vatene ke Heq Mûstafa ra meverado, hîn zowt dane. Vatene ma qir kerdîme. Jû kokûm ma mare va ke ez û merde mî, lase mî, 38’de zere qûrnîkê goze de mendîme. Sare ma ke kerd tever, xeyle ser tever de mende, kêy ke peyser amey, îye ke tever de şîye heqîyê xo, astike ûnî pesew gûrete berde. Îye ke şîye tever, tever de xeyle dez dî. Tayîne şî tirkan reyde zevejîye. Domane xo ke bî, vatene domane kirmancû. Sare ma, peyser ke ame welate xo, astike xo tever de, bîne hardî de neverada ard welatê xo.”
‘Dewa ma Dame Xizir’
Yildiz, qeseye pîlûne xo xo vîra ne keno û wina domneno: “Pîlûm û qalîke ma da are berde gola bûyere, vate cemat keme, hîn kene ke qir kere berze gol. Apê mi, sere makine dero, rey nîya deno ke ape xo ye, vato ez û cîrane xo mordeme xo ne kisom, ezîk son le dînû. Ûzade verdene ra. Pîlûne ma vatene ma dez dîyo, sima kesre me vaze, çira hîn kerdene, tersû ver hîn kerde. Vate ke meşte bûrro na heşîrîye arde zon, dismene nînû beno jede. Ma ke vazîme qir kerdî, vane dewlete tirk hîn keno. Ma sewaz de, Qazî de, her cayê de qir kerdî. “Xizir ma be qom me verado na hardû de, azê ma na hardû da kem me kero. Mîneta mi na wo.”
