Davut Ulucan bi xo seyîd o û ocaxê Kurêşizan ra yo û girêdayeyê Jîyara Qizilbelî yo. Wexto ke dewlete 1994î de dewan kena tal û veşnena o wext dewa Davut Ulucanî zî kena tal. Rojêk eskerî yênê vanê “Bar kerê şêrê.” Ê zî bêçare bar kenê şonê Erzingan, dewa Mollakoye de nanê ro.
Davut Ulucan nika Dewa Erzinganî Mollakoye de nuşeno ro. Esasê xo ra dewa xo Mollakoye nîya dewa xo Gelpêsaga. Gelpêsage girêdayeyê Çêrme ya Çewligî ya. Davut Ulucan bi xo seyîd o û ocaxê Kurêşizan ra yo û girêdayeyê Jîyara Qizilbelî yo. Wexto ke dewlete 1994î de dewan kena tal û veşnena o wext dewa Davut Ulucanî zî kena tal. Rojêk eskerî yênê vanê “Bar kerê şêrê.” Ê zî bêçare bar kenê şonê Erzingan, dewa Mollakoye de nanê ro.
‘Der û cîranan xo rê xatir waştêne şîyêne’
Naye ra dima ma goş bidîme serê apê Davutî verî qalê wextê verênî keno: “Jîyara ma Qizilbelo ma Qizilbelrayîme. Dedêyî me. Pî û kalîkê ma vengê heqî danê. Cem gîredanê. Cîranî ameyêne, restenê pê. Hete ra cinîyî nîştenê ro, hete ra domanî nuştêne ro, hete ra kî camêrdî nuştêne ro. Lojîngê kerdenê pirê kolî. Kolîyê veşenê, goşt dêne ser girîyêne. Tepîya cêm gîrêdêne. Vengê heqî dêne. Dime ra uştêne ra kelê xo jubinî ra birnêne. Şema şîyêne. Ewlîyayî bî, jiyarî bî. Hemê kes uştenê ra, der û cîranan xo rê xatir waştêne şîyêne.”
94î ra ver şîyêne serê kamcî zîyaran, nameyê înan ma rê nîya hûmareno: “Şîyêne Qizilbel, Baxirê, Qoşan, Sabê Gelîye vatêne, şîyênê Sabê Gelîye. Şîyênê Pîrê Xankû. Şîyênê Hênîyo Pîl. Şîyênê Bûk.”
‘Cayê ma çin bî, xo rê pa kaş bîyenê. Rind xirab’
Wexto verên de zî hardê kê Davut Ulucanî çin bîyo. Aye ra feqîrîye ver dewe bi dewe ca vurnayo. Dewê ke tede mendo ê dewan ma rê wina hûmareno û vano: “Xiravo bînen dê dês serrî mendenê. Uca ra dima ameyêne xiravo seren dê di serrî mendêne. Uca ra dime şîyane dewa Çîçeklîye. Çîçeklîye ra dima şîyane Qirdim, şîyêne Garşîya. Nê cayan de pêrûne de fetelîyayîme yanê. Cayê ma çin bî, kîrade bîme, sîya axayî dê bîme. Axayî vatenê bigurîyê bigurîyê, urzê urzê, rosê rosê. Îcarê dînû denê cî. Cayê ma çin bî, xo rê pa kaş bîyenê. Rind xirab.”
‘Çîyê ma letê ame, letê nîyame, uca de mend’
Davut Ulucan qesa xo ano a roja sîyaye ra wina dano girê: “Rojê eskerî amê va ke ‘Bar kerê.’ Ma kî va ke ‘Kîracîyîme, çinay rê bar bikerîme. Feqîrîme, cayê nêvînenîmê, teverî de manenîmê. Wayîrê domananîme, wayîrê çîme.’ Va ke ‘Nê, bar kerê.’ Ma kî bar kerd ameyîme Erzingan de fetelîyayîme. Dime ra ma xo rê ju qulike banî dî.
Mal rot, dawar rot, bê pere da. O wext malî pere nêkerdêne. Mal tayê bêpere şî, tayê hînî şî. Nata bota ma bar kerd ameyîme Erzingan. Çîyê ma letê ame, letê nîyame. Letê uca de mend, letê ma têy xo ard. Kewtîme rayan, makîna kire kerde. Hêsirîye dî, feqîrîye dî. Zehmetî antî.
Der û cîranan pêrûne bar kerd, kês nêmend. Ma bar kerd ameyîme Milakoyî ye. Milekoyî ye de xo rê tenê bonî gurêtî. Bonî o wext ucîz bî. Ma tenê bonî gurêtî û tede weşîya xo ramîte.
Tepîya gurîyayîme, hêgayî, tum, mal, dewar, bîjêke, goke, axurê… Ez û xanîmê ma teyna bîme. Domanê mi hona o wext qîjî bî. Nika hêr jûyê xo zewejîyayî xo rê şî. Kês nêmend.”
‘Dewe zaf kuna ra mi vîrî, ez nêeşkîno şêrî’
Bîyo kokim û endî zano ke kokimîye nêvirdana o bileqo. Wexto ke vatena xo qedêneno bi hesreta dewa xo qedêneno: “Dewe zaf kuna mî vîrî. Dewa mî Gelpêsaga. Pîyê mî, maya mi, kalîkê mî… Pêro Gelpesage de bîme. Dewe zaf kuna ra mi vîrî, nêeşkîno şêrî. Ma kê bar nêkerdenê durumê mi zaf rind bî. Malê mi bî, çê mi bî. Naxirê mî bî, mêşînê mi bî. Bîzî bî. Ez bîya, xanima mi bî. Ma xo rê fetelîyêne, sandî kî amenê rehêt nîştenê ro. Xo rê qesey kerdenê. Nunê xo werdenê, çay simitenê. Cayê fîştenê ra, rehêt kewtêne ra.
Dewlet kî paştî nêdana. Ci rê wayîr nêbena. Nika peyser nêşîkîme şêrîme. Mecbûr hûrinda xo de manenîme. Bîya kokim e. Teynaranê, ginena war ro. Çimê mî nêvînenê.”
