Wan – Dengbêj Îsmaîl Seyranoglu bal kişand ser girîngiya mîrateya dengbêjiyê û got ku divê çanda dengbêjiyê neyê bişaftin, lê xwedî bê derketin.
Dengbêjî, di çand û wêjeya devkî ya Kurdan de hunera vegotina çîrok, destan û bûyerên dîrokî ye ku meqamên taybet, bêyî amûrên muzîkê tê pêşkêşkirin. Ev kevneşopî wekî hafizeya zindî ya civaka Kurd tê dîtin û dîroka wê ji hezar salan kevntir e. Îsmaîl Seyranoglu yek ji wan dengbêjan e ku nêzî 40-45 sal in di nava çanda dengbêjiyê de ye. Niha jî li Wanê dijî û di Diwanxaneya ku bi derfetên xwe ava kiriye de hem kilamên xwe dibêje hem jî ji bo nifşên nû perwerdehiya dengbêjiyê dide.

‘Kilamên Serhedê li ser şer û talanê ye’
Denbêj Îsmaîl Seyranoglu di destpêka axaftina xwe de bal kişand ser taybetmendiya dengbêjiya li herema serhedê û da zanîn ku taybetmendiya Serhedê dengê wan bilxarok û bilind e. Îsmaîl Seyranoglû da zanîn ku dengbêjiya Behdînan, Botan û ya Xerzan piçekî din nizm û bervar e û got: “Taybetmendiya Serhedê ya din jî kilamên wê bi piranî li ser şer, kuştin û talanê ye. Li rexê Behdînan jî kilamên evîndariyê pirtir in.”
‘Divê dengbêjî bê parastin’
Îsmaîl Seyranoglu di axaftina xwe de behsa bandora dengbêj a li ser çanda Kurdî û taybet ya Serhedê û wiha axivî: “Bandora dengbêjiye ya her deverê, derfetek ji bo pêşveçûna zimanê Kurdî û irf û edetên Kurdî jî afirandiye. Divê dengbêjî bê parastin, neyê pişavtin û lavaz nebe. Divê her Kurdek li dijî hemû xetereyan destê xwe bide ber dengbêjiyê û biparêze. Ne xwe wê çanda me jî winda bibe.”
















