Wan – Dengbêj Îsmaîl Seyranogluyî bale ante muhîmîya mîrasê dengbêjîye ser o û vat ke ganî kulturê dengbêjîye asîmîle nêbo, wayîrîya ci bikerê.
Dengbêjîye, kultur û edebîyatê devkî yê kurdan de hunera vatişê çîrokan, destanan û hadîseyanê tarîxî ya, ke bêyî hacetanê muzîkî û bi meqamanê taybetî yena pêşkêşkerdene. No tradîsyon sey vîrê zindî yê komelê kurdan yena dîyayîş û tarîxê ey hezar serran ra zêdeyêr o. Îsmaîl Seyranoglu, nê dengbêjan ra yew o ke nêzdî 40-45 serre yo kulturê dengbêjîye de yo. Nika zî Wan de cuyeno. Dîwanxaneyêka ke ey bi derfetanê xo ava kerda de hem kilamanê xo vano, hem zî nesilanê newî rê perwerdeyê dengbêjîye dano.

‘Kilamê Serhedî şer û talanî ser o yê’
Dengbêj Îsmaîl Seyranogluyî qisey xo de destpêkê bale ante taybetîya dengbêjîya herêmê Serhedî ser o.

Ey vat ke taybetîya Serhedî ya vengî de ya; vengê dengbêjanê ci bilgarok û berz o. Ey vat ke dengbêjîya Behdînan, Botan û Xerzanî piçekê nizmtir û bervartir a, û wina domna: “Taybetîya bîne ya Serhedî zî ya ke kilamê ey vêşêr şer, kuştiş û talanî ser o yê. Behdînan de kilamê evîndarîye vêşêr ê.”

‘Ganî dengbêjî bêro pawitene’
Seyranogluyî qisey xo de tesîrê dengbêjîye kulturê kurdan û taybetî yê Serhedî ser o behs kerd û wina vat: “Tesîrê dengbêjîya her cayî, seba aver şîyayîşê ziwanê kurdkî û adet û toreyê kurdan zî derfetêk viraşt.

Ganî dengbêjî bêro pawitene, asîmîle mebo û lawaz nêbo. Ganî her kurdêk vera pêroyê xeteran destê xo bido dengbêjîye û ey bipawo. Eke nêbo, kulturê ma zî do vindî bibo.”












